Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Και συνεχίζω ευτυχισμένη!

   Με μία κιθάρα δίπλα στη φωτιά μου ψιθύρισες λόγια αγάπης, τα δάχτυλά σου ακούμπησαν απαλά τις τούφες μου αφήνοντας τα ίχνη του έρωτά σου. Ξαπλώσαμε κάτω από τα αστέρια και βλέποντας το αστέρι να πέφτει, μία ελπίδα κρεμάμενη από μία κλωστή που επιτέλους βρήκε το θάρρος να ξεμυτίσει, κάναμε την ευχή. Αυτό να συνεχιστεί για πάντα. Να χαθούμε μαζί στο άδυτο του χρόνου, δε φοβόμασταν, υπήρχαμε και εμείς στον άδικο κόσμο και πιστεύαμε πως μπορούσαμε να τον γεμίσουμε αγάπη. 
   Έφυγες. Και το μόνο για το οποίο χαίρομαι είναι πως δε σε ακολούθησα. Προσπάθησα, αλλά βρήκα έναν αμφιβόλου αντοχής τοίχο. Και χαίρομαι που δεν προσπάθησα να τον γκρεμίσω. Τώρα μείνε εσύ στον κόσμο των ονείρων, συνέχιζε να πιστεύεις πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο μόνο με ένα τραγούδι, και άσε εμένα να ζήσω. Έτσι όπως θέλω, εκεί όπου με τραβάει η δικιά μου ζωή.
   Κοιτάζω την αντανάκλαση μου στον καθρεύτη. Χωρίς εσένα δίπλα μου με τα γλυκά σου λόγια να γεμίζουν τα αυτιά μου θα φοβάμαι περισσότερο, αλλά ξέρω πως θα συνεχίσω ευτυχισμένη. Και μέσα από την καρδιά μου: φύγε και μην ξαναγυρίσεις! Ευχαριστώ!