Ήταν κάποτε ένα αστέρι

Λέξεις πάθους και επιθυμίας θέλω να χαράξω με εκείνο το αστέρι που αποφάσισα κάποτε πως σου ανήκει. Είναι το μόνο που μπορείς να θυμάσαι από μένα και εγώ δε θέλω πια να το κρατώ. Ευχές άστραφταν γύρω του, εικόνες από αυτά που δε θα μοιραστούμε, αλλά το κράταγα στη χούφτα μου. Ερμητικά κλειστά. Γιατί ήταν το αστέρι μας. 
Και μετά, ήθελα να το κάνω θρύψαλλα! Να το σβήσω από τον ουρανό, να μη μου θυμίζει τίποτα από τη φωνή και το τραγούδι που απελευθέρωνες με τη χρυσή σου λύρα. Δεν ήθελα αστέρια, αλλά το φεγγάρι. Εκείνο όμως δεν μπορώ να το κρατήσω στη χούφτα μου, να το φωνάζω δικό μου. Έτσι, θα μείνεις για πάντα το αστέρι μου.
Ελπίζω να με θυμάσαι όταν θα φύγω, γιατί το ποτάμι θα με παρασύρει σίγουρα μακρυά από εσένα. Όταν θα περπατάς και θα θαυμάζεις τον νυχτερινό ουρανό, να θυμάσαι πως ένα αστέρι σου το χάρισα. Και εγώ δεν ξεχνώ, μικρέ μου Απόλλωνα...

Frozen - Tangled

Πρόσφατα είδα τη νέα ταινία της Disney, το Frozen. Φυσικά τη λάτρεψα και θα πρέπει να γίνει από τα Highlights της Disney.
Αναπόφευκτα βλέποντας την cameo εμφάνιση της Rapunzel στην ταινία, ξεπηδήθηκε ο παρακάτω μικρός διάλογος στο μυαλό μου.

Anna (τραγουδώντας): 'Cause for the first time in forever

Rapunzel: Τι first time ρε? Τι first time? 

Α: Ε? I'm getting what I'm dreaming of.

R: Δηλαδή ονειρευόσουν ένα παρτι. Ένα παρτι! Και γι' αυτό κάνεις τόση φασαρία; 

Α: Μα, γίνονται τα όνειρά μου πραγματικότητα!

R: Αυτό το αποκαλείς όνειρο; Μείνε 18 χρόνια κλεισμένη σε ένα πύργο να δεις εκεί όνειρα.

Α: Επικρατούσε ησυχία στο κάστρο, μίλαγα σε πίνακες!

R: Και σε υπηρέτες, καμαριέρες, δασκάλους, στους γονείς σου όσο ζούσαν. Όταν μιλάς σε χαμαιλέοντα και αυτός σου απαντά, τότε επικρατεί απόλυτη ησυχία.

Α: Δεν είχα τι να κάνω! Οι μέρες περνούσαν και εγώ καθόμουν άπραγη!

R (τραγουδώντας): 7AM, the usual morning lineup.

A: Εντάξει, εγώ δεν ήμουν τόσο δημιουργική. Αλλά τι έχεις να πεις για τον πρώτο μου έρωτα; Με πρόδωσε!

R: Ναι, αλλά βρήκες άλλον.

Α: Ναι, αλλά ο πρώτος με πρόδωσε.

R: Εμένα πέθανε ρε κοπελιά! 

Και συνεχίζω ευτυχισμένη!

   Με μία κιθάρα δίπλα στη φωτιά μου ψιθύρισες λόγια αγάπης, τα δάχτυλά σου ακούμπησαν απαλά τις τούφες μου αφήνοντας τα ίχνη του έρωτά σου. Ξαπλώσαμε κάτω από τα αστέρια και βλέποντας το αστέρι να πέφτει, μία ελπίδα κρεμάμενη από μία κλωστή που επιτέλους βρήκε το θάρρος να ξεμυτίσει, κάναμε την ευχή. Αυτό να συνεχιστεί για πάντα. Να χαθούμε μαζί στο άδυτο του χρόνου, δε φοβόμασταν, υπήρχαμε και εμείς στον άδικο κόσμο και πιστεύαμε πως μπορούσαμε να τον γεμίσουμε αγάπη. 

   Έφυγες. Και το μόνο για το οποίο χαίρομαι είναι πως δε σε ακολούθησα. Προσπάθησα, αλλά βρήκα έναν αμφιβόλου αντοχής τοίχο. Και χαίρομαι που δεν προσπάθησα να τον γκρεμίσω. Τώρα μείνε εσύ στον κόσμο των ονείρων, συνέχιζε να πιστεύεις πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο μόνο με ένα τραγούδι, και άσε εμένα να ζήσω. Έτσι όπως θέλω, εκεί όπου με τραβάει η δικιά μου ζωή.
   Κοιτάζω την αντανάκλαση μου στον καθρεύτη. Χωρίς εσένα δίπλα μου με τα γλυκά σου λόγια να γεμίζουν τα αυτιά μου θα φοβάμαι περισσότερο, αλλά ξέρω πως θα συνεχίσω ευτυχισμένη. Και μέσα από την καρδιά μου: φύγε και μην ξαναγυρίσεις! Ευχαριστώ!

Άνθρωποι?

   Ω, ναι! Μισώ τους ανθρώπους. Μα κοίτα τους! Πώς βράζουν στο ζουμί τους και δεν είναι ποτέ, μα ποτέ ευχαριστημένοι. Δεν ξέρουν, το μυαλό τους πολύ μικρό για να αντιληφθεί τις χαρισματικές στιγμές της ζωής. Ή θα τα έχουν όλα, ή θα γκρινιάζουν.
   Ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα στη παραλία, με τον ήλιο να χάνεται πίσω από τη θάλασσα. Μία όμορφη εικόνα, αλλά ο άνθρωπος, αχ αυτός ο άνθρωπος θα παραπονιέται. Επειδή δεν έχει την κάμερα μαζί του, επειδή ένα χαλικάκι μπήκε στο παπούτσι του. Χιλιάδες λόγοι, αλλά καμία λογική, ελλειπής ο χώρος για εκτίμηση.
   Και έτσι ξεδιπλώνεται η εγωιστική, μαύρη μεριά του ανθρώπου. Ο εαυτούλης του και πάλι ο εαυτούλης του. Συνεχώς θέλει περισσότερα, μακάρι να σταματούσε εκεί όμως. Η θλίψη γίνεται φίλη του άμα δεν τα αποκτήσει, αλλά τρίβει τα χέρια της πίσω από την πλάτη του. Εκείνη ξέρει πόσο χαζός και αχάριστος είναι.
   Τους βλέπεις. Και το μόνο που κάνεις είναι να αρπάζεις το κεφάλι τους με δύναμη και να τους φωνάζεις: ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ! ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ!
   Αλλά τίποτα...Ακολουθούν το ίδιο τροπάρι...Και παραδειγματίζεσαι από αυτούς, για να μη γίνεις και εσύ άλλη μία εγωιστική, αηδιαστική μάζα.    

Στη βροχή

   Μ' αρέσουν τα βροχερά πρωινά. Να ξυπνάω το πρωί, να βλέπω την ανατολή του ηλίου και η μυρωδιά του νωπού χώματος να βρίσκει το δρόμο της στην αφύπνιση των αισθήσεών μου. Κρύβουν μία μαγεία μες στη μουντότητά τους, καθώς ταυτόχρονα τα συγχέω με το ρομαντισμό. Φαντάζομαι ένα τζάκι και την αγκαλιά του, έναν πρίγκιπα στο άσπρο άλογό του, με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι αντί για το ξίφος του.
   Και το μεσημέρι η βροχή δυναμώνει. Δεν ψιχαλίζει πια, αλλά παίρνει δέντρα και τα σηκώνει. Και πάλι μ' αρέσει! Υπάρχει ένα παράπονο που επιτέλους ξέσπασε, μία επιθυμία που ωρίμασε. Χορεύω κάτω από τις σταγόνες, μία προσπάθεια να ενωθώ με τον ουρανό.
   Το βράδυ, το βράδυ όμως, εκεί τα πάντα αλλάζουν, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Η βροχή πλέον αποκτά μία δυναμικότητα, τα πάθη, τα όνειρα και τις ευχές ξεπλένει. Δουλεύει για εσένα. Για να μπορέσεις να κοιμηθείς ήσυχα και χωρίς έγνοιες. Να βυθιστείς στο λήθαργο των ονείρων ενώ η μουσική της σε νανουρίζει και σε επισκέπτεται χτυπώντας το τζάμι του δωματίου σου.

Η Ερωμένη του Διαβόλου

   Μες στο καζάνι του πόθου και των επιθυμιών που ποτέ δεν έχουν ειπωθεί βράζει, με τη ζήλια να φουντώνει τη φωτιά. Φοράει το αραχνούφαντο πέπλο της και είναι έτοιμη να σαγηνέψει και να αποκτήσει ό,τι δεν είναι δικό της, ό,τι δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει. Ένα βλέμμα, ένα λίκνισμα των γοφών, ένα παιχνίδισμα με τα μαλλιά, αυτά είναι τα ισχυρά της όπλα.
   Και τότε ξαπλώνει μαζί του... μία θερμή αγκαλιά και της υπόσχεται τον κόσμο. Πνευματικά νιώθει πλούσια και ηθικά φτωχή.
   Τα χέρια του χαϊδεύουν τα μαλλιά της. Κοιτάζει πίσω στη ζωή της, φωτιά και στάχτη. Αυτό το δρόμο επέλεξε και τώρα είναι πλέον αργά να γυρίσει.
   Τα δάχτυλά του ταξιδεύουν στο κορμί της. Γλυκά λόγια και υποσχέσεις αντηχούν ολόγυρά τους. Δε θέλει να αλλάξει, έχει τα πάντα και ας μείνει έξω από το καζάνι της η καταραμένη ηθική!
   Είναι η ερωμένη του διαβόλου και τη θέση της στο κρεβάτι του δεν τη μοιράζεται με κανέναν...

Θα φύγω

Βαθειά, σκοτεινά, σε ένα μικρό κελί στα άδυτα της ψυχής της. Ένιωσε τις κρύες πέτρες κάτω από τα πόδια της να ραγίζουν. Όχι, από το βάρος της, ήταν πιο ελαφριά και από πούπουλο, αλλά από το βάρος των αναμνήσεών της, του πόνου και της δύναμης. Την παλάμη της άνοιξε, τη μαδημένη και μαραμένη μαργαρίτα που κρατούσε κοίταξε. "Να φύγω, να μη φύγω" αυτές τις λέξεις σιγομουρμούριζε εδώ και μήνες, αφαιρώντας ένα ένα τα πέταλα της ταλαιπωρημένης μαργαρίτας. Ένα θαμπό κίτρινο πεταλάκι είχε μείνει μόνο στη θέση του, δεν τολμούσε να το αφαιρέσει. Αόρατες λέξεις χαραγμένες πάνω του. Να μη φύγω.
 Έκλεισε τα μάτια της για μια στιγμή και το άρωμα των φρέσκων λουλουδιών και η γεύση της λαχταριστής φράουλας έγινε τόσο έντονη, σαν να ήταν μόλις χθες που βρισκόταν έξω από το κελί της. Σήκωσε τα μάτια αποφασιστικά και η θολούρα που τα κυρίευε τόσο καιρό είχε εξαφανιστεί. Τέσσερις τοίχοι. Οι τρεις από πάνω μέχρι κάτω κάγκελα. Ο τέταρτος, ο πιο φριχτός, ο πιο επίπονος, ένας απλός καθρεύτης. Δύο γροθιές άρχισαν να τον χτυπάνε με μανία! Ρυάκια αίματος κυλούσαν από τις ρωγμές, τα θρύψαλλα έκαναν εκοφαντικό θόρυβο. ΘΑ ΦΥΓΩ!
Και η μαργαρίτα, με το θαμπό κίτρινο πέταλό της και βουτηγμένη στα αίματα, φάνταζε ασήμαντη στην πορεία της ζωής, εκείνη που κάποτε ήταν ο πυρήνας.